Tarihin, medeniyetlerin ve sayısız kültürün sessiz tanığı olan Diyarbakır; günümüzde ne yazık ki sadece taş duvarların, surların ve tarihi caddelerin değil; aynı zamanda insanı insan yapan en temel erdemlerin de ağır yara aldığı bir döneme tanıklık ediyor. Şehir hayatının getirdiği dinamizmi ve hareketliliği tamamen yanlış okuyanlar, kırsalın o saf sadeliğinden kopup buradaki yapay gösteriş batağına saplananlar ve sonradan görmeliği bir statü zannedenler, bu kadim coğrafyanın üzerine ağır, boğucu bir gri bulut gibi çökmüş durumda.
Sokaklarımıza çıktığımızda, trafikte direksiyon sallarken, esnafın tezgahından alışveriş yaparken ya da sıradan bir dost meclisinde sohbet ederken; kısacası hayatın akıp giden her alanında derinden hissedilen ortak bir zehir var: Kural tanımamazlık ve doymak bilmez bir “ben” egoizmi. Bugün kimse kimseyi beğenmiyor. Herkes, karşısındakini küçük görerek, onu ezerek ve kendini bir basamak yukarıda konumlandırarak var olmaya çalışıyor.
Oysa bu toprakların ezeli ve ebedi ruhunda hoşgörü vardı, misafirperverlik vardı, dar günde omuz omuza vermek ve “önce insan” demek vardı.
Ne oldu da bu kadar hoyratlaştık? Toplum olarak hangi dönemeçte birbirimize bu kadar yabancılaştık?
Bu sorunun cevabı, modern dünyanın insanı sarmalayan tüketim çarkında gizli. Tüketim odaklı yaşam tarzı, ne yazık ki en başta ruhlarımızı tüketti. İnsanlar sahip olduklarıyla, ürettikleriyle ya da erdemleriyle değil; başkalarına karşı kurdukları yapay üstünlük cümleleriyle, markalarla, gösterişle var olmaya çalışıyor. Kırsaldan ya da en ücra köşelerden kente göç edip burada gördüğü ilk sahte ışıltıyla aklı başından gidenler, aslına ve bu coğrafyanın köklerine ihanet ettiklerinin farkında bile değil. Sonradan görmeliğin getirdiği o kör edici kibir, en çok da bu şehrin o sıcak, eşsiz samimiyetini zedeliyor.
Bir zamanlar komşunun derdiyle dertlenen, yabancıya “misafir” gözüyle bakan bu şehir, şimdilerde birbirinin gözünü oymaya hazırmış gibi bakan yabancılarla doldu. Trafikteki kuralsızlık, sokaktaki tahammülsüzlük, kamusal alandaki “ben ne dersem o olur” bencil tavrı, aslında içeride çürürmekte olan bir toplumsal vicdanın dışa vurumudur.
Oysa mütevazi olmak, karşısındakine saygı duymak, “ben” yerine “biz” diyebilmek inanın bu kadar zor olmamalı. Diyarbakır gibi köklü, zengin bir hafızaya ve derin bir kültürel mirasa sahip bir şehir; geçici heveslerin, ucuz ego savaşlarının ve görgüsüzlüğün kurbanı olamayacak kadar büyüktür. Bu topraklarda binlerce yıldır süregelen kardeşlik ve alçakgönüllülük kültürü, birkaç kibirli zihniyete teslim edilemeyecek kadar kıymetlidir.
Artık durup kendimize bakmanın, ellerimizi vicdanımıza koyup o unuttuğumuz en temel erdemi yeniden hatırlamanın vakti gelmedi mi? Unutmayalım ki; insan olmak, her şeyden önce tevazu ister. Ve bu şehir, en çok da o kaybettiği samimi tebessüme ve karşılıklı saygıya hasret.
YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)