Bu şehri, tozunu yutmuş, sokaklarında büyümüş, çığlığını ve sessizliğini bilen bizlerden daha iyi kimse tanıyamaz. Sonradan gelip, sosyal medyanın o ışıltılı filtreleri arkasından Diyarbakır güzellemeleri yapanları, “buraya yerleşin” çağrıları dağıtanları hayretler içinde izliyorum.
Sahi, siz tam olarak neyi övüyorsunuz?
Her köşe başında karşımıza çıkarılan “iki şiş ciğer” mi şehrin tüm hikayesi? Yoksa On Gözlü Köprü’nün silüeti mi bütün derdimiz? Bıkmadınız mı aynı sahneleri, aynı sığ cümleleri tekrarlamaktan? Eğer bu şehri gerçekten tanımak ve tanıtmak istiyorsanız; o parlatılmış vitrinlerden çıkın da biraz arka sokaklara gelin.
Gelin ki; geleceği elinden kayıp giden madde bağımlısı gençleri, tıkanmış sağlık sistemini, can çekişen eğitimi ve keşmekeşe dönmüş trafiği görün. Gerçek Diyarbakır, o videolardaki fon müziklerinde değil, bu sorunların yarattığı ağır sessizlikte saklı.
Diyarbakır bir zamanlar güzeldi; çünkü bir ruhu, bir ağırlığı vardı. Makam sahipleri sorumluluk bilir, görevini layığıyla yerine getirirdi. Bugün ise A’dan Z’ye baktığımda, yarınlara dair umut verecek tek bir samimi adım göremiyorum. Ne yazık ki bu kadim kent, sadece “küpünü dolduranın” heybesini alıp arkasına bakmadan kaçtığı bir transit durağa dönüştürüldü.
Bu topraklara karşı ne bir ahde vefa kaldı ne de geleceğine dair gerçek bir kaygı… Anlatacak, dert yanacak daha çok şey var ama kalemimi şimdilik dizginliyorum.
Tek temennim; bu kadim coğrafyanın kaderinin, sadece görsel şov yapmayı bilenlerin eline bırakılmamasıdır.
YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)